Logoreja u pesničkoj zbirci Branislava Petrovića Moć govora (Philologia, 2024)
U medicinskoj terminologiji reč „logoreja” označava poremećaj preteranog i nekontrolisanog pričanja, dok se u svakodnevnom govoru često koristi kao sinonim za raspričanost ili brbljanje. U ovom radu pokušaćemo da naznačimo kakvo značenje logoreički princip dobija u prvoj pesničkoj zbirci Branislava Petrovića. S obzirom na to da je termin nastao od antičkih reči koje u doslovnom prevodu znače „tok reči”, utvrdićemo privileguje li Petrović poziciju pesnika služeći se načelom logoreje. Autor oblikuje pesnički govor kao slobodni asocijativni verbalni tok, uz brojne neologizme i ponavljanja, formirajući začudne morfosintaksičke konstrukcije, pri čemu je formalna inventivnost praćena brojnim metalirskim i metajezičkim pretpostavkama. Pesnik i samo govorenje posmatra kao čin čiste kreacije; ne peva se nužno i isključivo o književnosti kao umetnosti reči već o ekskluzivno ljudskoj moći verbalnog izražavanja, moći govora, koja biva slavljena upravo upotrebom, praktikovanjem i potenciranjem.
Keywords: Branislav Petrović; Moć govora; logoreja; govor; pesnički jezik; jezička funkcija; ponavljanje; stvaranje